« فردا پرچم را بدست كسى خواهم داد كه خدا و رسولش را دوست بدارد و خدا و رسول ، او را دوست دارند . او كسى است كه همواره بسوى دشمن حمله‌ور است و هيچگاه از دشمن فرار نميكند . از ميدان نبرد باز نخواهد گشت تا خداوند قلعه‌هاى خيبر را به دستش فتح كند » آن گاه پرچم را بدست على داد . صفات ديگر ، از قبيل نرمى با مؤمنان و سختى با كافران و جهاد در راه خدا و بيمناك نبودن از سرزنش مردم ، همه در على جمع است و هيچ كس نمىتواند منكر آن شود ، زيرا سختگيرى او نسبت باهل شرك و مهربانى او نسبت بمؤمنان و مواردى كه اسلام را از خطر سقوط حفظ كرد ، بر احدى پوشيده نيست . مؤيد ديگر ، اين است كه پيامبر ، قريش را تهديد كرد كه بعد از او على با ايشان جنگ خواهد كرد . هنگامى كه سهيل بن عمرو با جماعتى از قريش ، حضور پيامبر آمده ، عرض كردند . گروهى از غلامان ما به تو پيوسته‌اند ، آنها را به ما باز گردان . پيامبر به آنها فرمود : « شما اگر تسليم نشويد ، خداوند مردى را مامور كند كه شما را بر تاويل قرآن بزند ، همانطورى كه من شما را بر تنزيل قرآن سركوب كردم » گفتند : يا رسول اللَّه ، او ابو بكر است ؟ فرمود : نه . كسى كه اكنون در اطاق ، مشغول اصلاح كفش است . در اطاق على ع مشغول تعمير كفش پيامبر بود . در روايت است كه در روز جنگ بصره ، على فرمود : « به خدا اهل اين آيه ، تا امروز جنگ نكرده بودند » و همين آيه را تلاوت كرد . ابو اسحاق ثعلبى در تفسير خود نقل كرده است كه پيامبر فرمود : « روز قيامت ، گروهى از اصحاب من بر سر حوض كوثر ، نزد من مىآيند ولى آنها را از من دور ميكنند . خواهم گفت : خدايا ، اصحابم ، اصحابم . به من مىگويند : نمىدانى بعد از تو چه كارها كرده‌اند . اينها پس از مرگ تو بازگشت بقهقرى كردند » برخى گويند : اين آيه عام است و شامل تمام كسانى كه تا روز قيامت ، در روى زمين داراى چنين صفاتى باشند ، مىشود . على بن ابراهيم گويد : اين آيه دربارهء مهدى موعود و اصحاب اوست . قسمت اول آيه ، خطاب است به كسانى كه دربارهء آل محمد ص ظلم كردند ، آنها را كشتند و حقشان را غصب كردند ممكن است اين قول را تاييد كنيم به اينكه : قومى كه خداوند به آوردن آنها وعده